Tak teraz wygląda mój akademik

Wiem, wiem… Okropną mam drogę na uczelnię, ale cóż poradzić?

Takie odnowione coś na Promenade du Peyrou. Gdzieś kiedyś czytałam, że to jest tzw. “pałac na wodzie”. Wydawać by się mogło, że Francuzi będą mieli lepszy ogląd na to jak wygląda pałac, ale oczywiście mogę się mylić.

Ulica uniwersytecka (rue de l’Université), przy której mieści się Wydział Prawa i Nauk Politycznych.

To jest główne wejście, o błyskotliwym pseudonimie “zielone drzwi”.

A tak wygląda wydział po wejściu. Straszna ruina, prawda? Też tak właśnie myślałam

Szara rzeczywistość francuskich studentów prawa.

A to jest wieżyczka strażnicza

A to jest wejście do budynku 1 od drugiej strony. Ma troszkę inny charakter

To jest główne wejście do budynku 2.

Widok po wyjściu z bât. 2… Bo czasem na tym wydziale tylko modlitwa pomaga… To ze wszystkich sal wykładowych (poza 007) widać tę katedrę

To jest park, znajdujący dokładnie vis-à-vis drugiego budynku Wydziału Prawa.

Tak okropnie wygląda tutejszy wydział medycyny Uniwersytetu Montpellier 1.

Idąc dalej, zrobiłam sobie też małą wycieczkę po głównych atrakcjach turystycznych Montpellier, bo do tej pory z aparatem raczej omijałam centralne punkty na turystycznej mapie miasta, i chodziłam bocznymi uliczkami, rzadko uczęszczanymi przez turystów. Dziś jednak postanowiłam zejść na czarny szlak, co wcale nie jest taką szybką i łatwą sprawą. Przejście całego centrum z jednego końca na drugi (z wliczonym w to półgodzinnym wylegiwaniem się na l’Esplande Europe) i powrót do akademika  zajmuje przy moim tempie chodu ponad 3 godziny.

To jest katedra Saint Pierre z jej charakterystycznym baldachimem.

Katedra pod kątem innym

Rue Foch, główna ulica starego centrum.

Wyjątkowo mało zaludniona Rue Loge (łącząca Rue Foche z Place de la Comédie)

l’Opéra Comédie

Chyba jeden z dwóch najczęściej fotografowanych budynków w Montpellier (dla studentów to po prostu budynek McDonaldsa )

Fontanna w dzielnicy “Antygona”. Wszystkie pomniki i posągi w tej części miasta są wiernymi kopiami bardzo znanych rzeźļ starożytnych.

Antygona

Kolejna fontanna na Antygonie.

Powoli zbliżamy się do Place de l’Europe, nowoczesnej dzielnicy.

To już basen Olimpijski przy Place de l’Europe

Tzw. nowy łuk tryumfalny widziany z l’Esplande Europe, wraz z kopią Nike z Samotraki (dla Francuzów to jest Victoire de Samothrace)

I jeszcze na koniec zdjęcie tego dziwnego budynku

Jutro postaram się opisać mniej więcej jak wygląda sesja i egzaminy we Francji, ale nie chcę pisać dzisiaj pod wpływem emocji.

Luty był piękny choć dość chłodny. Temperatury nie przekraczały 15 stopni i raczej trzeba było znaleźć spokojne, słoneczne miejsce, żeby się troszkę powygrzewać. Wieczorami Montpellier prezentowało się w ten sposób:

To jest zdjęcie ulicy okalającej najstarszą, średniowieczną część Montpellier.

Widok z Promenade du Peyrou na któryś z kościołów (nigdy nie wiem, który jest który).

Boulevard des Arceaux. Ulica, przy której mieści się moje miasteczko akademickie, dokładnie przy zagięciu akweduktu.

Po tych okrutnych warunkach atmosferycznych wyjechałam na chwilę do Polski, gdzie prawie się zgubiłam wśród wysokich zasp. O dziwo gdy tylko przyjechałam do Szczecina, na chwilę przestał padać śnieg i zrobiło się słonecznie. Znów zaczęło śnieżyć dopiero po moim wyjeździe z kraju. Cóż począć?

Niedługo po powrocie do Montpellier, znów było mi dane wyjechać, tym razem na Côte d’Azur. Byliśmy w Cannes, Nicei i w Monaco. Pogoda dopisała wszędzie poza Niceą, gdzie było tak zimno, że słynne zdanie “Nicea albo śmierć” zdawało się wesoło pobrzmiewać w naszych uszach gdy przymarzaliśmy gdzieś podczas zwiedzania tej ponoć przepięknej w słońcu miejscowości.

Cannes

Pamiątka z Cannes… Kartoniki znajdują się przed słynnym Palais des Festivals w Cannes, gdzie co roku odbywa się słynny Festiwa Filmowy.

Zachód słońca w Cannes

Widok na Monte Carlo w Monaco.

I wreszcie wiem, dalczego nazywają to lazurowym wybrzeżem

Wszyscy są bardzo przyjaźni, nawet ośmiornica nam machała

Szukaliśmy Nemo nawet…

Nawet flagi porządnie powiesić nie umieją

Katedra w Monte Carlo

Widok na Monaco

Bienvenue sur les Autoroutes Sud de France

A w Montpellier czekał na nas śnieg…

Typowo południowe widoczki

Gdy wróciliśmy do Montpellier a śnieg wreszcie stopniał, można było wreszcie wyjść z książką do parku. I tak oto moją książkę zastąpił aparat fotograficzny a park zastąpiło historyczne centrum Montpellier.

Wyjście z mojego akademika

Boczna uliczka centrum

W niektórych miejscach w Montpellier jest tęczowo

Porte du Peyrou

We Francji niczego nie robi się normalnie

A teraz nie pozostało mi nic innego niż pracowite przygotowanie się do sesji, której oddech już powoli czuć na plecach.

Przyjeżdżając tutaj, jak każdy, miałam spore obawy dotyczące mojej znajomości francuskiego. Bałam się, czy dam sobie radę na uczelni i czy będę w stanie porozumieć się w innymi studentami erasmusa, którzy przecież mówią praktycznie tylko w swoich językach narodowych i po francusku. Na szczęście to wyobrażenie szybko runęło (może nie w pełni ale runęło).

Zacznijmy może od tego, jak wygląda dzień studenta erasmusa. Na takie pytanie pada moja ulubiona odpowiedź: jak sobie ułożysz plan, tak się wyśpisz. Osobiście mam zajęcia przez trzy dni w tygodniu. Ponieważ dla erasmusów ćwiczenia (travaux dirigés) są tutaj nieobowiązkowe, mamy do wyboru tylko wykłady, na których obecność jest nieobowiązkowa. Mimo wszystko jednak, gdy ma się 7 godzin zajęć tygodniowo (2 godziny droit international des droits de l’homme, 2 godziny anglais, i 3 godziny institutions de l’Union Européenne) warto pochodzić sobie na te wykłady, choćby po to, żeby osłuchać się z akcentem profesora (egzaminy są ustne).

Jeśli chodzi o poziom egzaminów, nie mogę jeszcze napisać niczego na podstawie własnego doświadczenia, ale ludzie, którzy jedną sesję już tu przeżyli, mówią że obcokrajowców, z językiem narodowym innym niż francuski, traktuje się tu bardzo ulgowo. Na pewno egzaminy wiążą się z długimi przygotowaniami, bo trzeba wszystko zdać po francusku (może poza anglais, który zdaje się po angielsku), ale też nie ma tragedii.

Jeśli chodzi o język francuski, to dostępny tutaj jest kurs: 50e za semestr… Na początku zdaje się test z gramatyki a potem trafia się do jednej z grup, dopasowanych mniej więcej poziomem gramatycznym. Bardzo fajna sprawa, bo na tym kursie są sami erasmusi, więc poznaje się jeszcze więcej osób a poza tym jest wart dodatkowe 3 pkt ECTS

Podsumowując, na pewno warto wyjechać. Fajna przygoda. Trzeba się tutaj czasem trochę spiąć, bo łatwo zatracić kontakt z nauką ale czego się nie robi Na zachętę powiem, że teraz, 2 marca, siedzę w krótkim rękawki i w krótkich spodenkach przy otwartym w pełni oknie. bo jest tak ciepło w słoneczku, o które nie jest trudno (choć w cieniu jest tylko 17 stopni).

Najpierw zobaczyliśmy jakiś most z akweduktem (wyglądał zupełnie jak les Arceaux z lepsiejszym widokiem) i drzewa oliwkowe skradzione z Hiszpanii, co dyskretnie wytknęły Judith, Vanessa i Elena – wszystkie trzy z Hiszpanii.

Judith podziwiająca skradzione drzewa oliwkowe

Od lewej: Tesy (Grecja), Roro (Rumunia), Vanessa, Elena i Judith (wszystkie trzy z Hiszpanii) na moście w Pont du Gard.

Widok z mostu. Typowa Francja z pogranicza Langwedocji i Prowansji.

Po zakończonej wizycie na moście (?) pojechaliśmy do Avignonu. Tam było jeszcze gorzej. Okropna pogoda i mróz (było błękitne niebo i tylko 13 stopni). Najpierw mieliśmy sporo czasu, gdzie przy espresso nauczyłam się grać w jakieś śmieszne hiszpańskie gry karciane, po czym udaliśmy się na zwiedzanie katedry, pałacu papieskiego i ogrodów papieskich (niekoniecznie w tej kolejności).

La cathédrale i Palais des Papes

Katedra w Avignon

Le Pont d’Avignon

Elena i Ja w pałacu papieży…

Roro poczuła klimat

Uliczki koło pałacu papieży

Ekhm… No.

Sur le Pont d’Avignon

Titaaaaaaniiiic!!

Na pierwszym planie Nessa, a na dalszym od lewwej Roro, Judith, ja i Elena.

Jak na porządnych turystów przystało, odtańczyliśmy i odśpiewaliśmy co trzeba na moście i pojechaliśmy dalej… Na Grecko-Turecką imprezę w Colombière, po której nasza ekipa poszła do Panamy, gdzie wreszcie udało się spędzić normalny wieczór.

Co się zaś tyczy imprezowego życia Montpellier, miasto tętni imprezą, ale nie do końca taką w naszym tego słowa rozumieniu. Tutaj imprezy odbywają się głównie na domówkach, więc jeśli nie zna się ludzi, to ciężko o dobrą imprezę. Dopiero gdy się pozna tego i tamtego, zaczyna się życie toczyć. I tak oto ja mam imprezy takie czy inne praktycznie codziennie, tym bardziej, że uczyć się jeszcze nie muszę, bo sesja dopiero w maju, a wszyscy erasmusi już powracali do Mntpl.

Stoczyłam też poważną dyskusję z Eleną z Hiszpanii, która jest równie zbulwersowana jak ja nocnym stylem życia Francuzów. Chodzi o to, że w Hiszpanii, podobnie jak w Polsce, kluby i puby są otwarte raczej całą noc i można spokojnie wyjść do Pubu, bo istnieje jeszcze komunikacja nocna. Tu kluby i puby są zamykane o godzinie 1 w nocy! a ostatni tramwaj odjeżdża jakoś tak 15 po 1. Jak ktoś się spóźni a nie mieszka tak w centrum jak ja, ma pecha! Dlatego bardzo popularnym środkiem transportu jest tutaj rower, bo jedzie się łatwiej niż się idzie, plus mieszkając w mojej dzielnicy, trudniej zostać posądzonym o bycie prostytutką czy kimkolwiek innym. No bo tak szczerze? Jak często prostytutki wracają opatulone od góry do dołu na rowerze? Ja się jeszcze roweru nie dorobiłam, lae pracuję nad tym, więc na imprezy chodzę ubrana jak dres… bo bezpieczniej. Do tego opracowałam już metodę chodzenia po zmierzchu.

Zasada numer 1. Nigdy nie podnoś wzroku i nie przypatruj się przejeżdżającym samochodom! One się wtedy zatrzymują i składają propozycje. To znaczy nie same samochody ale ich kierowcy czy kierownice

Zasad numer 2. Zawsze chodź pod łukiem… Nigdy pod latarniami, bo tam jest… najciemniej

Ogólnie idzie jakoś przywyknąć do tego trybu życia… krótkie imprezy, długie spanie, miłe i przyjemne życie i przepyszne croissanty Życie tu jest bardzo trudne, bo większość czasu wszyscy mają przerwę i muszą odpoczywać albo spacerować po pięknym mieście. Okropne!

Dobrą nowiną jest jednak to, że wreszcie znalazłyśmy stołówkę studencką! Obiadki za 2.90e czyli niesamowicie tanio! Można zjeść kalmary z warzywami i makaronem czy ratatouille z warzywami. Dzisiaj była pizza, kuchnia węgierska, ryba i inne takie tam Ogólnie w ciągu tygodnia studentów w RestoU jest bardzo dużo i trzeba być nami żeby znaleźć miejsce siedzące.

Ogólnie jest bardzo ciepło. W słońcu jest koło 20 stopni i można spokojnie biegać już w krótkim rękawku

Z nieco przyjemniejszych uczelnianych rzeczy, pierwsze wyklady mamy juz za soba. Zdecydowalysmy sie juz na dwa przedmioty: droit international des droits de l’Homme, czyli miedzynarodowe prawa czlowieka i Anglais, czyli po prostu prawniczy angielski. Profesor od praw czlowieka jest bardzo mily i od razu skierowal nas do Polki pracujacej na tym Wydziale w tej katedrze, gdybysmy jakies problemy mialy. Polecil nalm tez podrecznik, na ktory musialam wydac cale 45€ bo chcialam miec swoj wlasny i ktory ma 800 stron. Dodam, ze jest to 800 stron zapisanych niezrozumialymi francuskimi znaczkami. Ale coz… Po to wymyslono slowniki Angielski jest bardzo prosty. Caly wyklad jest prowadzony w tym jezyku i tylko czasem profesor rzuca jakies francuskie tlumaczenia, ktore akurat nam zbyt wiele nie daja Rowniez z profesorm moglysmy porozmawiac po angielsku co nas ucieszylo, bo wreszcie zrozumialysmy wszystko co mowi pan profesor. Ponadto dzieki temu, ze wyklady sa otwarte, postanowilysmy z Marta chodzic na droit international public approfondi czyli prawo miedzynarodowe publiczne dla zaawansowanych

Podsumowujac, w Montpellier pada niemilosiernie, ale przynajmniej jest bardzo cieplo; Wczoraj w sloneczku bylo kolo 10 stopni a ja po moim cité biegalam juz w wiosennej kurteczce. Nawet woda w fontannach sie juz roztopila, wiec jest dobrze. Gdyby tylko przestalo padac to juz w ogole bylabym arcyszczesliwa, bo teraz mam caly kaloryfer zajety przez suszace sie rzecy z dzisiejszego spaceru na Uczelnie.

Zaczęło się od Berlina. Zaplanowany na 7:00 lot z Tegla. Zawieźli nas moi rodzice, więc nie było problemu z busem. Byłyśmy na miejscu już o 4:00 nad ranem. Kolejka do odprawy była gigantyczna, ale wszystko poszło nad wyraz sprawnie. Typowy niemiecki ordnung. Oczywiście przy przechodzeniu przez bramkę, moje metalowe klamry na kozakach piszczały aż miło, więc jakże urocza i przemiła niemiecka Frau zwróciła się do mnie cichym barytonem, prosząc bym zdjęła buty i jej oddała. Chwilę się z nia szarpałam, ale skubana była silniejsza. Po chwili oddała mi buty i pozwoliła iść dalej. Weszłyśmy do dali oczekiwań, gdzie czekałyśmy i czekałyśmy, i jeszcze przez chwilę czekałyśmy. No ale co innego można robić w sali oczekiwań?

Wreszcie wywołano nasz lot. Zabrał nas busik i w końcu znalazłyśmy się w samolocie. Koło godziny 7:00 kapitan poinformował nas, że niestety coś przymarzło do samolotu mimo odladzania i muszą to naprawić. Fajnie. Po 15 minutach już kołowaliśmy na pas. Na pasie zatrzymaliśmy się, pilot wyłączyły silniki i powiedział, że coś jest nie tak z temperaturą w silnikach, że chyba się zepsuły i że musimy wrócić na parking. Wreszcie naprawili silniki i wylecieliśmy.

Po jakiejś półtorej godzinie wylądowaliśmy w Paryżu na Orly. Nie było trudno dotrzeć do centrum, bo rozkład metra paryskiego jest dość czytelny. Zwłaszcza, że naszym punktem docelowym był Gare de Lyon, z którego odchodziło TGV do Montpellier. Miałyśmy kilka godzin w Paryżu, więc postanowiłyśmy pozwiedzać. Wyszłyśmy na Champs Elysees, doszłyśmy do l’Arch de Triomphe i skierowałyśmy się na czuja do wieży Eiffla.

Po pysznym obiedzie (kaczka z oliwkami) i kilku odmrożeniach (było chyba poniżej zera w Paryżu) wsiadłyśmy do TGV zmierzającego do Perpignan. Po 3 godzinach smacznego snu byłyśmy już w Montpellier. Teraz jeszcze “tylko” dotrzeć do akademików. Najpierw postanowiłyśmy pojechać do Zuzi, bo do mnie trzeba było długo iść na piechotę. Wysiadłyśmy z tramwaju na stacji L’hopital Lepeyronie (czy jakoś tak) i w 5 minut byłyśmy w cite Colombiere, czyli tam, gdzie mieszka Zuzia i gdzie niedługo będzie mieszkała też Marta. Potem postanowiłyśmy pójść do mnie. O drogę zapytałyśmy pana z portierni Colombiere i opowiedział nam o tym, że dzielnica w której mieszkam to dzielnica homoseksualistów i kloszardów. No i tak radośnie natchnione poszłyśmy do mnie. Po jakiejś godzinie wreszcie dotarłyśmy. Ostatni Zuzi tramwaj odchodził o 1. Pomyślałyśmy, że mamy czas. Jak bardzo się myliłyśmy. W Accueil nie było nikogo a tam otwierają bramę wejściową na teren miasteczka akademickiego. Na szczęście ktoś akurat wchodził. Weszłam więc do środka i skierowałam się do Accueil (portiernia). Jakież było moje zdziwnie, gdy nikogo tam nie zastałam. Podeszłam do pierwszej lepszej osoby, która akurat przechodziła. Nie była zbyt pomocna bo była to akurat niemka, też erasmus. Zadzwoniłam na telefon podany na drzwiach accueil. W końcu odebrał pan, mówiąc, że będzie za pół godziny. Ucieszyłam się, bo dowiedziałam się, że w ogóle będzie, że nie spędzę nocy na mokrych schodach w homoseksualnej dzielnicy Montpellier.

Już po jakiejś godzinie pojawił się pan i dał mi klucz do mojego pokoju, wskazując mi drogę do mojego budynku. Nie trafiłam źle, ale z okna wieje niemiłosiernie.

A oto mój pokoik:

A to mój budynek i wejście na teren mojego miasteczka akademickiego:

Jak zwykle mogłam trafić lepiej a gorzej już nie. Co prawda będę mieszkała w centrum miasta praktycznie, pod akweduktem, to jednak trafiłam do jedynego akademika, w którym nie ma Wifi i teraz kombinuję jak kupić internet bezprzewodowy. Przejrzałam już oferty dostawców internetu mobilnego we Francji, ale wciąż nie znalazłam oferty, która byłaby tańsza niż rzeczone 360e za pół roku internetu codziennie. Każdy dzień mniej to każde 2e mniej do zapłaty. Cóż, zobaczymy. Tymczasem idę ogarniać trochę francuski.